ΕΝ. Α. Σ.
Ένωση Ανεξάρτητων Συγγραφέων στο FB
Βιβλιόπολις στο FB

Πρόσφατα Θέματα
» Εύα Μάγκου - Νέα εκδόση με την βοήθεια της ΕΝ. Α. Σ.
Σαβ 1 Απρ 2017 - 11:58 από ΕΝ. Α. Σ.

» Πολύχρωμα χαρτιά για ψηφιακές δημιουργίες
Πεμ 16 Φεβ 2017 - 11:39 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Σχέδια για παραμύθια
Πεμ 16 Φεβ 2017 - 11:32 από ΕΝ. Α. Σ.

» Χαρτιά για καλύμματα
Πεμ 16 Φεβ 2017 - 11:22 από ΕΝ. Α. Σ.

» Mονόκεροi - Unicorns
Δευ 26 Δεκ 2016 - 20:55 από ΕΝ. Α. Σ.

» Kομφετί - Confetti
Δευ 26 Δεκ 2016 - 20:35 από ΕΝ. Α. Σ.

» Κυκλοφορία ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ
Δευ 19 Δεκ 2016 - 15:07 από ΕΝ. Α. Σ.

» Καλά Χριστούγεννα
Δευ 12 Δεκ 2016 - 19:20 από ΕΝ. Α. Σ.

» Ψηφιακά χαρτιά με λουλούδια
Δευ 12 Δεκ 2016 - 19:18 από ΕΝ. Α. Σ.

» Γραμματοσειρά Xiomara
Σαβ 22 Οκτ 2016 - 20:57 από ΕΝ. Α. Σ.

» Δημήτρης Βαγενάς - Νέες εκδόσεις με την βοήθεια της ΕΝ. Α. Σ.
Τρι 18 Οκτ 2016 - 20:00 από ΕΝ. Α. Σ.

» Mona Perises - Nέα έκδοση με την βοήθεια της ΕΝ. Α. Σ.
Τρι 18 Οκτ 2016 - 19:50 από monaperises

» Δημήτρης Βαγενάς - Ελ Άχμαρ: Ο Κόκκινος
Δευ 17 Οκτ 2016 - 12:51 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Δημήτρης Βαγενάς - Ο Θηρευτής και οι προστάτες της αιώνιας ψυχής
Δευ 17 Οκτ 2016 - 12:49 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Δημήτρης Βαγενάς - Η πιο σκούρα απόχρωση του σκοταδιού
Δευ 17 Οκτ 2016 - 12:46 από ΕΝ. Α. Σ.

» Δημήτρης Βαγενάς - Η έμπνευση και πού να την βρείτε & Το κυνήγι της νιότης
Δευ 17 Οκτ 2016 - 12:13 από ΕΝ. Α. Σ.

» Mona Perises - Η έλευση ενός αγνώστου
Δευ 17 Οκτ 2016 - 12:08 από ΕΝ. Α. Σ.

» Δημήτρης Βαγενάς - Αν όμως & Δεν ξέρεις ποτέ
Δευ 17 Οκτ 2016 - 12:02 από ΕΝ. Α. Σ.

» Mona Perises - Φυλακίζοντας τον αέρα "Canyoning περιπέτεια"
Δευ 17 Οκτ 2016 - 11:57 από ΕΝ. Α. Σ.

» 30 Αφίσες μεγάλης ανάλυσης, για κατασκευή...
Δευ 26 Σεπ 2016 - 19:06 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Κατοχυρώσετε τα πνευματικά σας δικαιώματα
Κυρ 18 Σεπ 2016 - 16:56 από ΕΝ. Α. Σ.

» Σπασμένα ποδήλατα
Κυρ 18 Σεπ 2016 - 16:47 από monaperises

» ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ
Σαβ 17 Σεπ 2016 - 11:11 από crismalamas

» Η περιπέτεια του μικρού κοριτσιού
Δευ 12 Σεπ 2016 - 19:44 από ΕΝ. Α. Σ.

» Gimp (GNU Image Manipulation Program)
Παρ 2 Σεπ 2016 - 17:51 από ΕΝ. Α. Σ.

» Ακουαρέλες σετ ''Boho''
Δευ 29 Αυγ 2016 - 20:21 από ΕΝ. Α. Σ.

» Γραμματοσειρά - Candy Font
Δευ 29 Αυγ 2016 - 19:35 από ΕΝ. Α. Σ.

» Όμορφα Turquoise ψηφιακά χαρτιά
Δευ 29 Αυγ 2016 - 19:21 από ΕΝ. Α. Σ.

» Κατοχυρώσετε τα πνευματικά σας δικαιώματα
Δευ 29 Αυγ 2016 - 17:48 από ΕΝ. Α. Σ.

» Το κείμενο των πνευματικών δικαιωμάτων
Δευ 29 Αυγ 2016 - 17:39 από monaperises

» Κατοχυρώσετε τα πνευματικά σας δικαιώματα
Δευ 29 Αυγ 2016 - 17:30 από monaperises

» Mona Perises - Nέα έκδοση με την βοήθεια της ΕΝ. Α. Σ.
Παρ 26 Αυγ 2016 - 15:05 από monaperises

» Mona Perises - ''Η έλευση ενός αγνώστου''
Σαβ 20 Αυγ 2016 - 15:48 από monaperises

» Mona Perises - ''Η έλευση ενός αγνώστου''
Σαβ 20 Αυγ 2016 - 15:43 από monaperises

» Mona Perises - ''Η έλευση ενός αγνώστου''
Παρ 19 Αυγ 2016 - 1:10 από monaperises

»  Τι είναι Η ΕΝ. Α. Σ
Τρι 16 Αυγ 2016 - 2:38 από ΕΝ. Α. Σ.

» Για μετατροπή αρχείων από PDF σε EPUB - MOBI
Δευ 15 Αυγ 2016 - 21:58 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφο ψηφιακό χαρτί, για κάνετε όμορφο βιβλίο!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 21:21 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφο ψηφιακό θέμα για κεφάλαιο κι όχι μόνο!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 21:17 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφα ψηφιακά θέματα για κεφάλαια κι όχι μόνο!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 21:12 από ΕΝ. Α. Σ.

» Όμορφα ψηφιακά θέματα για κεφάλαια ζωγραφισμένα στο χέρι!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 21:09 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφα ψηφιακά θέματα για βιβλία!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 21:03 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφα ψηφιακά θέματα για κεφάλαια!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 20:59 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφα ψηφιακά χαρτιά!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 20:55 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφα ψηφιακά χαρτιά!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 20:11 από ΕΝ. Α. Σ.

»  Όμορφα ψηφιακά χαρτιά, για κάνετε όμορφα βιβλία!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 20:06 από ΕΝ. Α. Σ.

» Όμορφα ψηφιακά ζωγραφιστά λουλούδια, για κάνετε όμορφα βιβλία κι όχι μόνο!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 19:53 από ΕΝ. Α. Σ.

» Όμορφα ψηφιακά χαρτιά, για κάνετε όμορφα βιβλία κι όχι μόνο!
Δευ 15 Αυγ 2016 - 19:43 από ΕΝ. Α. Σ.

» www.wix.com
Παρ 12 Αυγ 2016 - 20:17 από ΕΝ. Α. Σ.

» www.doodlekit.com
Παρ 12 Αυγ 2016 - 20:13 από ΕΝ. Α. Σ.

Κοινωνική Δικτύωση

Κοινωνική Δικτύωση Digg  Κοινωνική Δικτύωση Delicious  Κοινωνική Δικτύωση Reddit  Κοινωνική Δικτύωση Stumbleupon  Κοινωνική Δικτύωση Slashdot  Κοινωνική Δικτύωση Yahoo  Κοινωνική Δικτύωση Google  Κοινωνική Δικτύωση Blinklist  Κοινωνική Δικτύωση Blogmarks  Κοινωνική Δικτύωση Technorati  

Bookmark and share the address of ΕΝ. Α. Σ. - Ένωση Ανεξάρτητων Συγγραφέων on your social bookmarking website


Επισημάνετε και μοιραστείτε την διεύθυνση του ΕΝ. Α. Σ. στην σελίδα κοινωνικής δικτύωσης σας

Πιο ενεργοί συγγραφείς
ΕΝ. Α. Σ.
 
monaperises
 
crismalamas
 


ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

. ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Δημοσίευση από crismalamas Την / Το Τρι 16 Αυγ 2016 - 16:37







Ονομάζομαι Κώστας  Βεργόπουλος και αυτήν την στιγμή  όλη μου η προσοχή βρίσκεται στο πώς θα εξακοντίσω με την σωστή δύναμη και τον ανάλογο παλμό ένα ξύλο στην καταγάλανη θάλασσα της πανέμορφης ακτής του Καϊάφα στην Κυπαρισσία.

Αυτό κάνω, και μάλιστα με την άνεση ανθρώπου που έκανε αυτή τη δουλειά για χρόνια, αυτό το καλό έχουν οι διακοπές.
Βρίσκομαι μάλιστα στο πιο έρημο σημείο της τεράστιας παραλίας προς το κοντινότερο χωριό, την Ζαχάρω.
Πλάφ! άκουσα αμέσως το πάφλασμα των νερών καθώς το καμάρι μου ένα περίφημο Αλσατικό λυκόσκυλο βούτηξε στα καταγάλανα νερά πίσω από το ξύλο.
Στα ηλιοκαμένα χαρακτηριστικά μου απλώθηκε ένα χαμόγελο ευχαρίστησης καθώς το παρακολουθούσα.
Ήμουν μακριά από τις έγνοιες της δουλειάς μου μακριά από εργαστήρια αστροφυσικής και αστεροσκοπεία. Το Χιούστον και ολόκληρη η πολιτεία του Τέξας έμοιαζαν μ’ ένα μακρινό όνειρο.
Θάλασσα, ήλιος, ησυχία και γαλήνη με περιτριγύριζαν μόνο.
«Άντε Αρίωνα θα φύγω», φώναξα γελώντας στον σκύλο μου που μόλις είχε πατήσει στην άμμο της δαντελένιας ακρογιαλιάς και ετοιμαζόταν να κάνει το πρώτο άλμα για να φθάσει δίπλα στον αγαπημένο του φίλο και αφέντη.
Ξαφνικά  μαρμάρωσα και το γέλιο πάγωσε στα χείλη μου. Η έκπληξη πήρε την θέση της στο πρόσωπο μου που σοβάρεψε στην στιγμή.
«Τι διάβολο...μέρα μεσημέρι....», άρχισα να λέω καθώς ένα τεραστίων διαστάσεων αντικείμενο έκρυψε με τον όγκο του τον Ήλιο.
Η σκηνή θύμιζε ταινία του Σπίλμπεργκ μόνο που ήταν πραγματική.
Το ¨Α.Τ.Ι.Α.¨ στάθηκε για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητο ρίχνοντας την σκιά του επάνω μας. Ο Αρίωνας άφησε να του πέσει το ξύλο και στράφηκε προς το ¨Α.Τ.Ι.Α.¨ έχοντας σηκώσει το τρίχωμα στο σβέρκο του και γρυλίζοντας απειλητικά.
Ένα γυαλιστερό αντικείμενο που θύμιζε κάψουλα γλίστρησε από κάποιο άνοιγμα του Α.Τ.Ι.Α. και έπεσε στο νερό.
Το σκάφος εντελώς αθόρυβα διέγραψε μια καμπύλη τροχιά και χάθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από το οπτικό μου πεδίο.
Ύστερα τίποτα, απόλυτη ησυχία απλώθηκε και πάλι στην έρημη ακρογιαλιά.
Δεν μπορεί μέρα μεσημέρι να μου συμβαίνουν τέτοια περίεργα, τουλάχιστον στις ταινίες Επιστημονικής Φαντασίας ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια, σκέφτηκα.
Τελικά η λογική σκέψη που με τόσο κόπο και χρόνο μελέτης καθώς και έρευνας είχα αναπτύξει, νίκησε την αμηχανία μου και κινήθηκα αστραπιαία προς το φουσκωτό μου ¨Ζόντιακ¨ που ήταν τραβηγμένο στην αμμουδιά.
Ο Αρίωνας με ακολούθησε.
Έσπρωξα το μικρό σκάφος μέσα στο νερό και πήδηξα μέσα ταυτόχρονα με την ¨σκιά¨ μου όπως αποκαλούσαν οι φίλοι μου τον Αρίωνα.
Κατέβασα την εξωλέμβιο μηχανή στο νερό και τράβηξα με δύναμη το σκοινί για να πάρει μπροστά.
Η Johnson μούγκρισε αμέσως και με το γύρισμα της λαβής του γκαζιού της τίναξε το φουσκωτό μπροστά σαν καθαρόαιμο.
Η μύτη του σκάφους σημάδευε σταθερά το σημείο όπου είχε πέσει το άγνωστο αντικείμενο.
Στο ίδιο σημείο κοίταζε και ο Αρίωνας έχοντας ακόμη σηκωμένες τις τρίχες της πλάτης του και αφήνοντας υπόκωφα μουγκρητά.
Έχει γούστο να έπαθα ηλίαση, σκέφτηκα  καθώς ασυναίσθητα άνοιγα το γκάζι ως το τέρμα. Τώρα η απόσταση είχε ελαττωθεί κατά πολύ. Σε λίγο άρχισε να φαίνεται η κάψουλα που επέπλεε στο νερό με μια παράξενη χάρη.
Κανένα από τα γνωστά μέταλλα που ήξερα  δεν αντανακλούσε έτσι τις ακτίνες του ηλίου. Η κάψουλα άστραφτε ολόκληρη. Ο Αρίωνας άρχισε να γαβγίζει απειλητικά.
Μερικά μέτρα χώριζαν τώρα το μικρό σκάφος από το παράξενο αντικείμενο που είχε τις διαστάσεις ενός μεγάλου διπλού κρεβατιού. Έσβησα την μηχανή και απόμεινα να κοιτάζω γεμάτος περιέργεια την κάψουλα έτσι όπως λικνιζότανε στο ελαφρό κυματάκι που σήκωσε η Johnson. Το σκυλί σταμάτησε να γαβγίζει και γέρνοντας το κεφάλι στο πλάι κοίταζε και αυτό την κάψουλα.
Η τέλεια φόρμα και οι άψογες γραμμές της ήταν χαρακτηριστικά αν μη τι άλλο σίγουρα μιας προηγμένης τεχνολογίας.
Συνεχίζοντας το μακάριο λίκνισμα της η κάψουλα στρέφονταν ολοένα και περισσότερο  αργά αλλά σταθερά, γύρω από τον άξονα της.  Στην αριστερή πλευρά της κάψουλας, που η περιστροφή της έφερε μπροστά μου, φάνηκαν τέσσερις σειρές γράμματα, το στόμα μου άνοιξε ασυναίσθητα σχηματίζοντας ένα τέλειο όμικρον.
Διάβασα στην πρώτη σειρά σε τέλεια Αγγλικά: [ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΜΒΙΑ ΟΝΤΑ].
Τις άλλες τρεις σειρές αποτελούσαν Ελληνικά, Γαλλικά, και Ρωσικά προφανώς
γράφοντας τα ίδια λόγια: [ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΜΒΙΑ ΟΝΤΑ].
Η αδρεναλίνη ξεχύθηκε με ορμή στο σώμα μου και με γρήγορες κινήσεις έλυσα το νάιλον σκοινί από τον κρίκο της άγκυρας   το έδεσα στον κρίκο της κάψουλας και έκανα  έναν ναυτικό κόμπο ώστε να μην ξετυλιχτεί το σχοινί της άγκυρας που ήταν δεμένο στον κρίκο της πρύμνης του φουσκωτού.

ΙΙ ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ








Ούτε που κατάλαβα πότε η μυτερή πλώρη του φουσκωτού άγγιξε την  άμμο της ακτής.
Πετάχτηκα έξω και γεμάτος έξαψη, άδραξα το νάιλον σχοινί και τράβηξα προς το μέρος μου με δύναμη.
Η κάψουλα σύρθηκε στα μεγαλύτερα χαλίκια της αμμουδιάς και εγώ με δύο δρασκελιές -αφού μπήκα μέχρι το γόνατο στο νερό-βρέθηκα στο πλάι της.
Ο Αρίωνας στάθηκε λίγο πιο πέρα στην στεγνή αμμουδιά κοιτάζοντας όλος απορία αλλά και έτοιμος να με προστατέψει από το περίεργο μεταλλικό κουτί.
Η λαβή στο πλάι της κάψουλας που έμοιαζε με λαβή πόρτας αυτοκινήτου νίκησε και το τελευταίο απομεινάρι σύνεσης που διέθετα. Κλακ! σαν να άνοιξε Μερσεντές το καπάκι ξεκούμπωσε και άνοιξε προς τα επάνω αλλά μόνο το μισό.
Το περιεχόμενο της μισής κάψουλας ήταν ένας Αδωνίς με καστανά μαλλιά που έδειχνε κοιμισμένος.
Δεξιά και λίγο πιο πάνω από το κεφάλι του υπήρχε ένας ηλεκτρονικός πίνακας με διάφορα κουμπιά και διακόπτες που θύμιζε κόπ-κιτ αεροπλάνου καθώς και μια μικρή οθόνη χωρισμένη οριζόντια σε 4 μέρη με διαφορετικό χρώμα το κάθε ένα.
Επίσης 4 τελείες  έντονου λευκού χρώματος μία σε κάθε κομμάτι της οθόνης κινούνταν σε ευθεία γραμμή από τα αριστερά προς τα δεξιά βγάζοντας έναν συνεχή και οξύ ήχο.
Κάτι δεν πηγαίνει καλά εδώ, σκέφτηκα αυτόματα. Ο νεαρός ξαπλωμένος άνδρας δεν έδειχνε σημεία ζωής.
Τα τέλεια χαρακτηριστικά του θύμιζαν ζωγραφιά. Δεν ήταν περισσότερο από
27 χρόνων. Στην ηλικία μου, ξανασκέφθηκα.
Σηκώθηκα και έκανα το γύρο της κάψουλας. Η ίδια λαβή εμφανίστηκε πάλι μπροστά μου.
«Μεγάλε Θεέ!», άκουσα τον εαυτό μου να ψιθυρίζει γεμάτος δέος.
Οι καστανοί καταρράκτες των μαλλιών της καλλονής που αντίκρισα αντανακλούσαν τις ακτίνες του ηλίου γεμάτοι ζωή.
Οι λευκές φωτεινές κουκίδες στην μικρή οθόνη αναπηδούσαν ρυθμικά ανάλογα με τις  σωματικές λειτουργίες που αντιπροσώπευαν και τα ηχητικά τους σήματα σκέπαζαν το απαλό μουρμουρητό της θάλασσας.
Πελώρια καστανά μάτια άνοιξαν και κοίταξαν τον καταγάλανο ουρανό.
«Ποια είσαι;» Ήταν το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω στην μητρική μου γλώσσα τα Ελληνικά.
Η κοπέλα ανασηκώθηκε και στράφηκε προς το μέρος μου, ενώ από το σώμα της ξεκολλούσαν μικρές βεντούζες –απολήξεις πάμπολλων λεπτών καλωδίων.
« Αδάμ;» ρώτησε με βελούδινη φωνή.
Ο Αρίωνας που σιωπηλά με είχε ακολουθήσει, δικαιολογώντας το παρατσούκλι του, και ήταν έτοιμος να πηδήξει στην κοπέλα, κοντοστάθηκε αναποφάσιστος.
Το χέρι μου κινήθηκε ασυναίσθητα σχηματίζοντας το σινιάλο (περίμενε!).
Εκείνος άφησε ένα παραπονιάρικο κλαψούρισμα και κάθισε ακίνητος στα πίσω πόδια του σαν λύκος. Η προσοχή μου στράφηκε και πάλι στην πανέμορφη κοπέλα.
Εκείνη με μία ανάλαφρη κίνηση πέρασε το πόδι της πάνω από το πλαίσιο της κάψουλας, πάτησε στην άμμο και έκανε το γύρω της.
Στάθηκε ακίνητη με μία έκφραση απέραντης λύπης στο όμορφο πρόσωπο της.
«Ποια είσαι;» την ξαναρώτησα στα Αγγλικά αυτή την φορά.
Εκείνη με ένα απλανές βλέμμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της απάντησε:
«Με λένε Εύα».
«Εύα», επανέλαβε σαν ηχώ η φωνή μου.
«Μην μου πεις ότι αυτός εκεί λέγεται Αδάμ;» την ρώτησα.
«Ναι», ήταν η μονολεκτική απάντηση της.
«Από που έρχεσαι;»
«Από πολύ μακριά», είπε η κοπέλα και ακούμπησε τα ακροδάχτυλα της
στον λαιμό του Άδωνη. Πήρε μια βαθιά ανάσα, σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό και είπε: «Κάποιο λάθος κάνατε εδώ πάνσοφοι τεχνικοί μου, τελικά οι αστάθμητοι παράγοντες παίζουν και αυτοί τον ρόλο τους, ας ελπίσουμε ότι το κακό θα διορθωθεί από πιο πάνω».
«Είναι νεκρός ;», ρώτησα.
« Δυστυχώς », απάντησε η Εύα και συμπλήρωσε «μας δημιούργησαν σαν ένα κομμάτι από τις ίδιες ουσίες. Ο ένας συμπλήρωμα του άλλου.
Τα κύτταρα μας ταίριαζαν απόλυτα, τώρα αυτή η αρμονία χάθηκε και μαζί της ίσως και οι ελπίδες για την διάσωση του γένους σας ή καλύτερα του γένους μας, μια και αποτελώ μέρος του και εγώ τώρα».
Διέκρινα την βαθιά θλίψη και σοβαρότητα που έκρυβαν τα λόγια της και αυτό ήταν που δεν μου έδωσε καθόλου περιθώρια να πάρω στα αστεία την όλη ιστορία.
Εξ’ άλλου είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια το ¨Α.Τ.Ι.Α¨.
«Εύα... », άρχισα να λέω, και την ίδια στιγμή από τα βάθη του ορίζοντα ακούστηκε ο ήχος μιας βροντής.
Αυτόματα και οι τρεις στρέψαμε τα κεφάλια μας στον ουρανό που είχε γεμίσει γκρίζα σύννεφα. Μια καλοκαιρινή μπόρα ήταν έτοιμη να ξεσπάσει.
«Πρέπει να προφυλαχτούμε γρήγορα, σε λίγο θ’ αρχίσει να βρέχει και αν δεν γελιέμαι θα έχουμε μπουρίνι!», της είπα νοιώθοντας σαν να την γνώριζα χρόνια.
Τα καστανά μάτια της κοπέλας γέμισαν απορία.
« Θα φυσάει και δυνατός άνεμος πρέπει να προφυλαχτούμε » πρόσθεσα.
Με ένα κούνημα του κεφαλιού της μου έδειξε ότι κατάλαβε. Με γρήγορες χαριτωμένες κινήσεις έκανε το γύρω της κάψουλας ,έσκυψε μέσα και πήρε μια μικρή τσάντα από ένα υλικό που έμοιαζε με πλαστικό.
«Είμαι έτοιμη », άκουσα την μελωδική φωνή της όλο αποφασιστικότητα ενώ ταυτόχρονα ένοιωσα  ένα απαλό αεράκι να μου χαϊδεύει το μάγουλο που είχα στραμμένο προς τον βορρά, που όλο και δυνάμωνε.
Σε χρόνο μηδέν βρεθήκαμε να πατάμε την άμμο της ακτής  με τον αέρα να δυναμώνει πίσω μας..
Έλυσα τον κόμπο του σχοινιού που ήταν δεμένος στην κάψουλα ελευθερώνοντάς την, και το τράβηξα με δύναμη.
Η λαστιχένια βάρκα απαλλαγμένη από το ζωντανό φορτίο της σύρθηκε με την βοήθειά μου αρκετά πιο πίσω από ότι την άφηνα συνήθως και η σβησμένη μηχανή σκεπάστηκε με ταχύτατες κινήσεις από τον ιδιοκτήτη της.

ΙΙΙ. ΤΟ ΜΠΟΥΡΙΝΙ








Άπλωσα το χέρι μου και έπιασα της Εύας ξεκινώντας ήδη για το σημείο που είχα στημένη την σκηνή μου.
Ο Αρίωνας είχε ξεκινήσει κιόλας  προς τα εκεί ξεπερνώντας μας και σηκώνοντας μικρές τουλίπες άμμου με τα πισινά του πόδια. Σε λίγο πατούσαμε σε στέρεο χώμα και τρέχαμε γρήγορα ανάμεσα στα πεύκα. Το τρέξιμο μου είχε κάτι το κωμικό έτσι όπως χοροπηδούσα πατώντας ξυπόλητος πάνω στις πευκοβελόνες.
Εκείνη έτρεχε πίσω μου με την χάρη αιλουροειδούς θυμίζοντας μου λέαινα που κυνηγούσε το θήραμα της.
Αστραπές αυλάκωναν τώρα τον σκοτεινό ουρανό και το αεράκι που είχε μόλις δέκα λεπτά ζωή είχε αρχίσει να σφυρίζει πλέον πάνω από τα κεφάλια μας περνώντας ταχύτατα στην στρατεύσιμη ηλικία.
Μπροστά μας ξεπρόβαλλε το μικρό ξέφωτο περιτριγυρισμένο από τεράστια πεύκα.
Στην μέση του βρισκότανε το μικρό μου αντίσκηνο τύπου ιγκλού δύο ατόμων που είχα στήσει πριν αρκετές μέρες και παραδίπλα το Land Rover μου.
Κοίταξα με ικανοποίηση το αυλάκι που είχα σκάψει γύρω από την σκηνή ακριβώς για να φεύγουν τα νερά της βροχής όταν έβρεχε.
Ο Αρίωνας είχε σηκωθεί από το μπροστινό μέρος της σκηνής που   χρησίμευε σαν υπόστεγο για τον ήλιο και μας φώναζε να βιαστούμε.
Γύρισα στην Εύα με σκοπό να της πω να βγάλει τα παπούτσια της και να μπει μέσα αλλά τότε πρόσεξα για πρώτη φορά ότι δεν φορούσε.
Μια ολόσωμη λευκή φόρμα αγκάλιαζε το σώμα της χωρίς ίχνος φερμουάρ.
Χοντρές στάλες νερού άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό στο ξερό σκληρό χώμα φέρνοντας την χαρακτηριστική μυρουδιά της υγρής σκόνης στα ρουθούνια μας.
«Μέσα Εύα !», της φώναξα για να ακουστώ πάνω από τον θόρυβο των   βροντών που διαδέχονταν τις αστραπές με φοβερή συχνότητα.
Τράβηξα το φερμουάρ που έκλεινε την είσοδο της στρογγυλής σκηνής.
Είχα κατεβάσει και το υπόστεγο μπροστά και έτσι ο Αρίωνας βρισκόταν ασφαλής, κουλουριασμένος  στο μικρό του καταφύγιο. Κάτσαμε αμίλητοι για λίγο στο μισοσκόταδο. Ένα περίεργο άρωμα με τύλιξε, όχι δεν ήταν κανένα γνωστό γυναικείο άρωμα.
Κάτι σαν σελοφάν ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Το σώμα μου γυάλιζε από τον ιδρώτα και η μυρωδιά του ήταν ανάλογη.
Την ένοιωσα να κινείται, άκουσα το θρόισμα του περίεργου ρούχου της πάνω στην σάρκα της και στην μύτη μου ήρθε η γνώριμη μυρουδιά του ιδρωμένου γυναικείου σώματος.
Ένας αναστεναγμός ξέφυγε από τα χείλη μου, τουλάχιστον έχω να κάνω με ανθρώπινο πλάσμα, σκέφτηκα.
Στα τυφλά ψαχούλεψα να βρω το camping gaz που χρησιμοποιούσα για λάμπα τα βράδια.
Το άναψα, ήμουν περίεργος να δω το κορμί της.
Δεύτερο κύμα ανακούφισης με κατέλαβε καθώς διαπίστωσα ότι είχα μπροστά μου όχι κανένα ρομπότ φτιαγμένο από βίδες και εξαρτήματα αλλά μια πανέμορφη γυναίκα από σάρκα και οστά.
«Εύα είσαι τέλεια», άκουσα τον εαυτό μου να ψελλίζει σαν χαζός.
«Ευχαριστώ το ξέρω», μου απάντησε η μελωδική φωνή της χωρίς ίχνος ξιπασιάς μέσα της.
«Εύα θέλω να συζητήσουμε, έχω να σε ρωτήσω χίλια δύο πράγματα».
Ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο της κάνοντας να φανούν τα κατάλευκα δόντια της Όλα ήταν τόσο τέλεια επάνω της που έκαναν την περιέργεια να μου τρώει το μυαλό ζητώντας μου όλες τις πιθανές εξηγήσεις.
«Άνοιξε καλύτερα τον δέκτη που έχεις εκεί πέρα στην δεξιά γωνία και άκουσε τα σήματα που λαμβάνει», μου είπε δείχνοντας με τον δείκτη του χεριού της το Γιαπωνέζικο ραδιόφωνο μεγάλης εμβέλειας που βρίσκονταν δίπλα μου.
Ευτυχώς έχω μπαταρίες, σκέφτηκα καθώς γύριζα το κουμπί.
Η γνώριμη φωνή του εκφωνητή γέμισε την σκηνή.
«....μετά το τραγικό ατύχημα που είχαμε την περασμένη Δευτέρα στο Βιολογικό Αμερικανικό Ινστιτούτο στην Καλιφόρνια, η εξάπλωση του   τρομερού ιού συνεχίζεται με ραγδαίο ρυθμό.
»ήδη κρούσματα έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μια και οι αρμόδιες αρχές είχαν την φαεινή ιδέα να μην
ειδοποιήσουν αμέσως την κοινή γνώμη για την φοβερή διαφυγή του ιού στην ελεύθερη ατμόσφαιρα.
»Οι κυβερνήσεις όλων των χωρών απαγόρευσαν την μετακίνηση πληθυσμών με στόχο τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού αλλά μάταια.
» Η εκκλησία ανακοίνωσε....».
Το τρεμάμενο χέρι μου έκλεισε τον διακόπτη και στράφηκα στην κοπέλα γεμάτος ερωτηματικά.
«Τι συμβαίνει;», την ρώτησα πασχίζοντας να καταπνίξω τα φοβερά συναισθήματα που το υποσυνείδητό μου είχε αρχίσει εδώ και μερικά λεπτά να γεννάει σαν κουνέλα.
Έξω το μπουρίνι είχε ξεσπάσει. Ο άνεμος λυσσομανούσε φέρνοντας κύματα νερού που σκάζανε πάνω στο μικρό μας  αντίσκηνο. Είχε αρχίσει να το κουνάει επικίνδυνα όμως και μας πήγα όλους μαζί στο τζιπ που μας περίμενε υπομονετικά.
«Λοιπόν;», την παρότρυνα να απαντήσει αφού βολευτήκαμε και οι τρεις.
Η μελωδική φωνή της γέμισε τον μικρό χώρο.
«Την περασμένη Δευτέρα όπως άκουσες, έγινε ένα ατύχημα σε κάποιο εργαστήριο στην Αμερική, κάποιοι επιστήμονες πειραματίζονταν με έναν καινούργιο ιό που δημιούργησαν από μεταλλάξεις άλλων που προϋπήρχαν».
«Ένα λεπτό», την διέκοψα, «τι είδους ιός είναι ξέρεις ;»
«Δεν ξέρω λεπτομέρειες, πάντως προσβάλει το ανοσοποιητικό σύστημα και προκαλεί τον ασύμμετρο πολλαπλασιασμό των κυττάρων».
Εκείνη την στιγμή ευχήθηκα να είχα πάρει περισσότερα μαθήματα Βιολογίας και Φυσιολογίας, βλέπετε το πάθος μου με την Αστροφυσική και την Αστρονομία είχαν κρατήσει το ενδιαφέρον μου ψηλά στο στερέωμα κάνοντας με να αδιαφορήσω για το ανθρώπινο σώμα.
Παρ’ όλα αυτά δύο όροι ξεπήδησαν από τα βάθη του μυαλού μου : Καρκίνος και Έιτζ.
Συνδυασμός αυτών των δύο; ανήκουστο! Και με μορφή ιού για το πρώτο, σκέτη τρέλα!
Πως διάβολο δεν κατάλαβα τίποτα; Βλέπεις ήθελα να κάνω τις πιο ξένοιαστες δια-κοπές της ζωής μου εκείνη την χρονιά μετά από την επιτυχή έκβαση των προσπαθειών μου σε ένα πρόγραμμα χαρτογράφησης ενός μακρινού τμήματος του Γαλαξία μας με την βοήθεια του υλικού που πήραμε από τους δορυφόρους της N.A.S.Α.
Έτσι απομονώθηκα στον Καϊάφα μακριά από τον πολιτισμό με μοναδικό μου σύντροφο τον Αρίωνα, ψαρεύοντας, κολυμπώντας και απολαμβάνοντας το κρασί μου και το φρέσκο ψάρι το βράδυ στην φωτιά.
Η Εύα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις μου. Το φως που ξεχύνονταν από την πλαφονιέρα του τζιπ έτσι όπως την φώτιζε από το πλάι την έκανε να μοιάζει με αρχαία θεά όλο μυστήριο και γοητεία.
«Λοιπόν, κατάλαβες;» Με ρώτησε.
«Νομίζω πως ναι, με δυο λόγια : η ανθρωπότητα γνωρίζει την μεγαλύτερη απειλή απέναντι στην ίδια της την ύπαρξη από τότε που εμφανίστηκε στην Γη», είπα με ύφος παντογνώστη.
«Σωστά!», συμφώνησε μαζί μου η κοπέλα», και σύμφωνα με τους υπολογισμούς των επιμελητών είναι θέμα μερικών μόνο μηνών. Μετά το πείραμα "ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΔΙΑΝΟΙΕΣ" θα διακοπεί οριστικά», κατέληξε με απόμακρο ύφος.
Αυτό ξεπερνά και την πιο τρελή φαντασία, ότι δεν πρόλαβαν να τελειώσουν η μόλυνση της ατμόσφαιρας και τα πυρηνικά θα το τελειώσει σε χρόνο μηδέν ένας ιός, σκέφτηκα γεμάτος δέος.
«Γι’ αυτό οι επιμελητές στον λίγο χρόνο που είχαν δημιούργησαν τον Αδάμ και εμένα, το τέλειο ζευγάρι για την διάσωση του ανθρώπινου γένους», άκουσα την καμπανιστή φωνή της να προσθέτει.
Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει, όλα αυτά που έγιναν το περασμένο απόγευμα με παρέσυραν σαν παλιρροϊκό κύμα και τώρα ένοιωθα εντελώς αποκαμωμένος.
Στο μυαλό μου τριγύριζαν σαν ενοχλητικά έντομα ένα σωρό ερωτήματα όπως :ποιοι ήταν αυτοί οι επιμελητές ; ανήκαν στο ανθρώπινο γένος ; και αν όχι, από που κατάγονταν; Ήταν τελικά όλα αυτά πραγματικά ή μήπως η μοναξιά σ’ αυτόν τον έρημο παράδεισο  είχε αρχίσει να με επηρεάζει τόσο πολύ ώστε να έχω παραισθήσεις;
Μήπως αυτό το μυστηριώδες πλάσμα που κατέβηκε από τον ουρανό είχε κάποιο περίπλοκο, ύπουλο σχέδιο σκοπεύοντας να με χρησιμοποιήσει μιας και με είχε ξεγελάσει με τόση τέχνη;
Αλλά όχι, ας μην είμαι τόσο ανυπόμονος όλα θα βρουν την εξήγηση τους.
Έξω η βροχή και ο αέρας συνέχιζαν τον τρελό χορό τους με την ίδια ένταση.
«Εύα όλα αυτά ήταν πάρα πολλά για μια μέρα, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε θα έλεγα είναι να κοιμηθούμε και αύριο βλέπουμε, τι λες;» Την ρώτησα.
«Ξεκουράσου εσύ εγώ θα κάτσω λίγο να σκεφτώ».
Δεν περίμενα δεύτερη κουβέντα ξάπλωσα τέρμα το κάθισμα, άνοιξα το φερμουάρ του slipping bag μου και γλίστρησα μέσα.
Κάποια στιγμή αργότερα ένοιωσα το κορμί της να ακουμπά στο δικό μου ήταν ζεστό, απαλό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινο.
Ένοιωθα υπέροχα και βυθίστηκα σ’ ένα ύπνο χωρίς όνειρα, μέσα μου ένοιωθα ότι η αυριανή μέρα θα ήταν πολύ σημαντική.
 


 Συνεχίζεται>>>>

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

. Απ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Δημοσίευση από ΕΝ. Α. Σ. Την / Το Τρι 16 Αυγ 2016 - 19:24

Σε ευχαριστούμε Χρήστο,  για το όμορφο δείγμα της γραφής σου! 

Bravo  

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

. Απ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Δημοσίευση από crismalamas Την / Το Κυρ 21 Αυγ 2016 - 10:20

Και εγώ για την φιλοξενία! 

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

. Απ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Δημοσίευση από ΕΝ. Α. Σ. Την / Το Κυρ 21 Αυγ 2016 - 10:25

Χρήστο !! Όμορφη Κυριακή !!



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

. Απ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΑΜΑΣ - Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ

Δημοσίευση από crismalamas Την / Το Κυρ 21 Αυγ 2016 - 10:29

Επίσης!

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης